Το μονοπάτι του Ηρακλή ανήκει στον παλιό συνδετικό ιστό ανάμεσα στα χωριά Άνω Χώρα, Κάτω Χώρα, Πόδο, Αμπελακιώτισσα και Κρυονέρια. Συνδέει την Άνω Χώρα με την Αμπελακιώτισσα και διατρέχει το φαράγγι του Κάκκαβου.

Στη μέση περίπου της διαδρομής, σε μια βαθιά χαραμάδα, που έχει δημιουργήσει το ποτάμι Κότσαλος, συναντά κανείς ένα επιβλητικό πετρόχτιστο γεφύρι που αντιστέκεται στο χρόνο. Ενώνει τις δύο απότομες όχθες, τ’ απόκρημνα βράχια του Αη-Νικόλα (βοριοανατολικά) και του Ελατιά (νοτιοδυτικά).

Το χτίσιμό του ανάγεται στα τέλη του 19ου αιώνα. Στη θέση του υπήρχε ένα ξύλινο γεφύρι. Τα ορμητικά νερά του ποταμού όμως κάποτε το παρέσυραν. Έτσι οι άντρες της Κοζίτσας (Αμπελακιώτισσας) δεν μπορούσαν να πάνε στην Άνω Χώρα, το κεφαλοχώρι για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Αυτό στάθηκε αφορμή ν’ αναζητήσουν μόνιμη λύση στον Κάκκαβο. Καλέσανε ηπειρώτες έμπειρους μαστόρους οι οποίοι παρόλο που δεν ήξεραν μαθηματικά και γεωμετρία, γνώριζαν πολύ καλά την τεχνική για να γίνει στερεό και ν’ αντέχει την ορμή του νερού. Έτσι δημιουργήθηκε το γεφύρι του Κάκκαβου, ένα κτίσμα από ντόπια πέτρα, που αισθητικά δένει και ταυτίζεται με το γύρω χώρο.

Το γεφύρι διευκόλυνε τη συγκοινωνία και την επικοινωνία μεταξύ των δυο χωριών. Απ’ το λιθόστρωτο δρόμο του, περνούσαν ταξιδιώτες, αγωγιάτες με τα μουλάρια τους, έμποροι, ταχυδρόμοι, τσοπάνηδες με τα κοπάδια τους καθώς και προσκυνητές για το Μοναστήρι της Αμπελακιώτισσας. Κατά την περίοδο της κατοχής, απ’ αυτό το γεφύρι πέρασαν 3000 Ιταλοί, διερχόμενοι από το Αγρίνιο με κατεύθυνση την Άμφισσα.

Δυστυχώς σήμερα το μονοπάτι έχει εγκαταλειφθεί από τους ντόπιους και η φύση έχει εισχωρήσει καταστρέφοντας μερικά κομμάτια του. Έτσι η διαδρομή είναι μεν μαγευτική αλλά και μια μικρή περιπέτεια.